من نسیمی نا امیدم
توی این سلول زندون
ای خدا دلم شده خون
من که ندارم هیچ گناهی
ای خدا خودت گواهی
توی این ویرانه غم
می ریزم اشک دمادم
ای دریغ از زندگانی
بر باد رفت عمر و جوانی
همچو مرغی پر شکسته
پر و بال من شکسته
من نسیمی نا امیدم
چه کنم با این در
بسته
+ نوشته شده در شنبه ۴ شهریور ۱۳۹۱ ساعت 20:57 توسط م.ن
|
چه هنگام میزیستهام؟